Life lessons matapos ang pangalawang presidentiable debate sa UP Cebu:

Una, handa si Grace pero mas nagiging mainstream ang kanyang mga ideas hinggil sa charter change para sa economic provisions at pro-death penalty, laglag si Binay, nauubusan na ng gustong sabihin si Duterte, pabibong nahuhuli sa bibig si Mar;

Ikalawa, lumalabas na walang perfektong kandidato sa strange mix ng tumatakbo, at baka ito ang nagpapaangat kay Mar dahil isa-isa nang sumasabit at siya naman ay matagal nang may sabit na, baka ito pa ang umangat;

Ikaatlo, kung titignan ang buzz sa social networks, gitnang uri ang may take claim at interes sa debate, kahit alam nilang hindi naman sila ang maghahalal;

Ikaapat, sa nangyaring sikuhan at laglagan ngayon, parang nakapanood ang mga kandidato ng democratic at republican presidential debates sa US, na sa pagkaalaala ko, hindi naman nangyari sa last presidential campaign dito sa atin—talagang kapag uso sa Amerika, uso na ring i-televise sa Pinas;

Ikalima, kawawa ang masa dahil sila dapat ang may larger stake at claim pero wala namang may pagbanggit sa kanila at kanilang partikular na abang lagay maliban sa pangangako na gagawin kapag nahalal o iboto nyo ako dahil may karanasan ako, na sa punto-de-bista ko, ganito na lang parati ang refrain sa kanta tuwing presidential election;

Ikaanim, na ang behind-the-scene sa ngalan raw ng transparency ng TV5 ay nagpa-reduce sa debate sa antas ng reality TV na political kind: ang anumang issue orientation ay lalo pang sumadsad sa antas ng cutesy remarks ng tatlong presidentiable na nasa entabladong binabati ang kanilang mga kakilala, may gad naman!;

Ikapito, kung ganito ang kalibre o kawalan ng kalibre ng debate, God save us o “Masses, save us!”